whisky press

 

 

DE WHISKYSCHILDERIJEN VAN HANS DILLESSE

De distilleerderijen zijn "de baas”

Tekst: Jaap Vissering

De Utrechtse kunstenaar Hans Dillesse (1954) is in zijn métier een veelzijdig man. Hij schildert portretten en landschappen, maakt houtsnedes (een handmatige druktechniek), is tekenleraar op Havo en Vwo, geeft kunsthistorische lezingen en cursussen portretschilderen en -tekenen in zijn atelier of in de Franse Morvan.

Tevens mag hij graag single malt whisky door het glas laten walsen. Zijn creatieve vermogen lijkt hierdoor flink te worden gestimuleerd, want inmiddels is zijn liefde voor the water of life uitgemond in een serie
Ardbeg whiskyschilderijen. Olieverf op doek en houtsnedes van spirits safes, distilleerketels maar vooral van de exterieurs van distilleerderijen. Dillesse maakt er snel naam mee in de whisky-scene.

Het begon allemaal op de lagere school. De creatieve drang. Tekeningetjes maken in de kantlijn van schriften. Een stripverhaal bedenken en tekenen voor de schoolkrant. Het eerste olieverfschilderij. De gang naar de kunstacademie was ingezet. Sinds 1983 is Hans Dillesse professioneel kunstenaar.
In 1997 kwam hij voor de eerste keer in Ierland. Hij werd gegrepen door de mooie landschappen: "Wonderlijk schoon, al die lijnen en die kleuren groen. Je kijkt 360 graden om je heen en ziet nauwelijks een spoor van mensen. Je bent één met een paar blatende schapen en een zwevende roofvogel. Het greep me bij de keel, zo mooi."

Het mooiste vindt hij de kliffen aan zee, zoals Slieve League, met hun 600 meter de hoogste kustrotsen van Europa. “Er is daar een paadje van 100 meter naar boven. Maar daarna is het nog drie tot vier uur doorklimmen naar de hoogste top. Een bijna onbegonnen klim, maar je wordt beloond. Zo fantastisch. De westenwind in je smoel, de zeevogels die mooi op de wind zweven en cirkelen, de brekende golven en het ruisende water. Wat voelde ik me daar klein."

"Het landschap moet zichzelf kunnen zijn"

"Er is nagenoeg geen landschap meer op aarde waar de mens niet zijn sporen heeft achtergelaten. Hoewel ik op mijn reizen op zoek ben naar onbedorven plekjes, zie je natuurlijk doorlopend sporen en bewijzen van menselijke aanwezigheid of ingrijpen. Dat aspect wil ik niet bewust uitsluiten, maar ik probeer wel die landschappen te vinden waar het landschap zelf nog de baas is. In mijn landschappen vind je zelden of nooit enige aanwijzing van menselijke aanwezigheid. Ik houd niet van mensen in een landschap. Niet omdat ik niet van mensen hou, maar omdat ik vind dat het landschap zichzelf moet kunnen zijn, ook ondanks de mens."

Drie jaar geleden kwam Dillesse voor het eerst in Schotland. Daar had hij dezelfde landschapservaringen als in Ierland, maar er kwam nog iets bij: af en toe stond in zo'n landschap een whiskydistilleerderij.
Er kwam een mateloze fascinatie op gang: "Die mooie, glanzende pagodes, de strakke maar boeiende vormen van de gebouwen die zo scherp afgetekend in het landschap staan, de schaduwen er overheen en de luchten er boven..."

Bij zijn volgende bezoek aan Schotland had de kunstenaar zijn schildersezel, verf en linnen bij zich en ging hij de distilleerderijen schilderen. Zij werden "de baas" in zijn Schotse landschapschilderingen. Overdag schilderen, 's avonds de pub in om de locals te ontmoeten.

Ambachtelijkheid en innerlijke drang

Hij maakte ook kennis met de mensen die er werken en bekeek het wordingsproces van malt whisky. Wat hij ervoer, probeert hij in zijn schilderijen te leggen: de ambachtelijkheid en de innerlijke drang om iets moois te maken. "De baas zelf leidt je rond, en vertelt honderduit over zijn whisky. Als ze ergens hart voor de zaak hebben, is het in de whiskyindustrie. Ze zijn trots op wat ze maken. Dat is in deze wereld heel bijzonder aan het worden."
Hans Dillesse dronk zijn eerste whisky in zijn studententijd: "Dat was een Paddy's. Pijp erbij. En maar bomen en de wereld verbeteren." Nu heeft hij thuis een heel rijtje single malts in de kast staan. Zijn voorkeur gaat uit naar wat hij noemt oude stijl whisky's zoals Longmorn en Glen Elgin. Maar de laatste tijd komen vooral de Islay's sterker in beeld. Daar gaat het niet om de dranken alleen, maar ook om de distilleerderijen en de schoonheid van het eiland.

"Nergens steken de vormen van de distilleerderijen zo scherp af tegen de lucht. Daarbij word je voortdurend getrakteerd op bundels met zonnestralen, lichteffecten, blauwpaarse schaduwen, loodzware en bijna zwarte wolkenmassa's en gele horizonten. Soms is het mysterie en mystiek tegelijk. Ik word er verschrikkelijk gelukkig van. Uitkijken over het Loch Indaal. Anderhalf uur lang daar zitten en alleen maar kijken. Dan vraag ik mezelf af: droom ik? Het is een droom."

Whisky Etc. Zomer 2005

   
< back  
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
< back