Woodcuts

 

Sinds mijn academietijd ben ik gefascineerd geweest door de houtsnede.  Ik werk vrij intuïtief en snel. Een uitgebreide voorstudie maak ik niet. Ik werk het liefst zo direct mogelijk. Dat houdt het spontaan en krachtig. Ik wist dan ook meteen weer waarom ik op de academie zo gecharmeerd was van het werk van Edvard Munch en de kunstenaars van Die Brücke. Hun houtsneden zijn zo heerlijk direct, spontaan, robuust en krachtig. Het hout doet het werk en niet de gutsen. Het lijkt haast als vanzelf ontstaan. Het doet volledig recht aan het materiaal. Hoe mooi de houtsneden van bijvoorbeeld Dürer ook zijn, toch blijven het voor mij teveel in hout gemaakte tekeningen. Ik houd ervan om van het materiaal uit te gaan. Het hout stuurt, niet mijn ontwerp. Dit ontwerp kan tijdens het gutsen dan ook behoorlijk veranderen.

De houtsnede is voor mij bij uitstek een zwart-wittechniek. Als ik kleur gebruik is dat minimaal. Het gebruik ervan moet passen in het zojuist geschetste proces. Bij teveel kleuren moet je weer gaan plannen. Dat belemmert de spontaniteit. Er is een aantal kunstenaars, Luuk Scholten bijvoorbeeld, die dit probleem moeiteloos lijkt te omzeilen. Daar neem ik mijn petje voor af.

Behalve dat koeien sowieso al prachtige beesten zijn, zijn ze als onderwerp bij uitstek geschikt voor deze techniek. “Zwart-witter” kan niet, zou ik haast zeggen.

Ik druk mijn houtsnedes met de hand, d.w.z. met een pollepel af.

 

©  Hans Dillesse  2017

E-mail:  vraag@hansdillesse.nl